۱. خیلی میخوامت(ماشاالله پسرها همه رو میخوان)

۲.همیشه به یادتم(مخصوصا موقع لالا)

۳.تا اخرش با هاتم(ولی از یه نوع دیگش)

۴.غیر تو به هیچکسی فکر نمیکنم(اره جون عمت)

۵.من بهت اعتماد کامل دارم(مخصوصا در حین تلفن شت خطی داشته باشی)

۶.تا حالا با هیچ دختری انقدر صمیمی نبودم(به جز خواهرم)

۷.دوستت دارم(دروغ سال ۸۵)(که مد شده)

                                 پریسا دوست دارم

در اين دنيا سراب محکوم است به پوچي... پرستو محکوم به کوچ کردن... شمع محکوم به اشک ريختن... خارها محکوم به تنهايي... روز محکوم به غروب کردن... شب محکوم به رسيدن... قلب با همه ي پاکي وصداقتش محکوم به دوست داشتن وچه محکوميتي شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟ اما اي کاش همه ي اين محکوميتها زيبا را مي پذيرفتند. اي کاش...؟

اینم از عکسهای  خودمون که با بروبچ هستیم

سلام اومدم بگم که تا یه مدت نمی تونم بیام طولانی و کوتاهشو نمی دونم اما می دونم که از الان همین الان دلم تنگ شده

موفق باشید

به تنهايي عادت دارم

به اين سایه سهمگين سكوت

به اين خاطرات سوخته خاكستر..................

.

.

.

.

عجله نكن!

ارامتر گام بردار

زندگي من گذري بي عبور است.....................

اونی که می‎خواستم منو تنها گذاشت رفت
اونی که می‎خواستم دلمو شکستو
 به پای یک عشق جدید نشستو
چشم روی آرزوم همیشه بستو
پشت مه پنجرمون رها شد
اونی که می‎خواستم مثل اشک چکیدو
تو طول راه باز یه کسی‎رو دیدو
به آرزوش انگار دیگه رسیدو
به خاطر هیچی ازم جدا شد
اونی که می‎خواستم منو تنها گذاشت رفت
اونی که می‎خواستم دل ازم بریدو
 بین گلها یه گل تازه چیدو
به اونی که دلش می‎خواست رسیدو
با غم و غصه منو آشنا کرد
اونی که می‎خواستم منو برد بهشتو
اسم منو رو سر درش نوشتو
بهونه کرد بازی سرنوشتو
تو شهر رویاها منو رها کرد
اونی که می‎خواستم منو برد از یادو
 رفت پیش اون کس که دلش می‎خوادو
زد زیر عشقش که یادش نیادو
مثل همه آدما بی‎وفا شد
اونی که می‎خواستم منو تنها گذاشت رفت

خسته ام از حبس و ديوار و قفس خسته ام از حجم سنگين نفس خسته ام از ابر و بارون و غبار از طلوع و غروب اين ديار خسته ام از ديدن هر منظره از طبيعت اندرون پنجره خسته ام از رفت و امد هاي دور از كوير و دشت و صحرا و عبور خسته ام از هاي هوي بچه ها خسته ام از ظلمت اين كوچه ها خسته ام از خستگي و سادگي خسته ام از عشق و از دلدادگي

عشق تو خوابي بود و بس فقش سرابي بود و بس اين امدن اين رفتنت رنج و عذابي بود و بس

تو تنها دريچه فاصله تا بيكران داري همين كافيست اي دريا چشم مهربان داري

احظه هاي اشناي مثل يك مهتاب بود در پس اين كوچه ها تيره ام شبتاب بود از غروبي كه به قلبم گل نشاندي ماه من فلب من با ياد تو هر لحظه اي بيتاب بود

وقتي بارون ميباره اون قطره هاي كه ميتونم بگيرم من به اندازه اون قطره هاي كه نمي تونم بگيرم دوستت دارم

وقتي بارون ميباره اون قطره هاي كه ميتونم بگيرم من به اندازه اون قطره هاي كه نمي تونم بگيرم دوستت دارم

هر شب كه ميايد دردها و غم هايم را به ماه ميگويم و هر روز از افتاب مي خواهم مراقب تو باشد تا مبادا در سايه غم اسير شوي

كاش ميشد لحظه ها را قاب كرد روز هاي تيره را در خواب كرد كاش دنيا تا هميشه مهربان بود يا به ادماش رسم عاشقي اموخته بود كاش ميشد با محبت قفل دل را باز كرد در كنار اشك و لبخند زندگي آغاز كرد

هیچ کس تنهایی ام را حس نکرد

                           سلام اینم از ایدی خودم

ال

علاقه شدیدی که هم واره با محبت به تو ابراز کردم

دروغ بود احساس در حقیقت تنفر نسبت به توبود

روز به روز بیشتر میشودو هر چه تو را میشناختم

به دو رویی تو بیشتر پی می بردم

این احساس در قلب من جای گرفت که بالاخره باید

از هم جدا شویم ودیگربه هیچ وجه حاضر نیستم که

روزی شریک زندگی تو باشم و اگر چه عمر دوستی ما هم چون گلهای بهاری کوتاه بود ولی

در همین مدت توانسته ام به طبیعت فرومایه و هوس های زشت تو پی ببرم که

بسیاری از اخلاق تو برایم روشن شد و مطمئن شدم که

این خشونت و طبع تند خویی تو بالاخره تو را بدبخت خواهد کرد

اگر ازدواج ما سر بگیرد تمام عمرم را

با پشیمانی خواهیم گریست و اگر چه افسانهی آشنایی مان نیز پایانش جدایی بود و جدا از هم

خوشبخت خواهیم بود و خالا لازم است که بگویم

این موضوع را هیچ گاه فراموش نکن و مطمئن باش

این نامه را سرسری نمینویسم و چقدر ناراحت کننده است اگر

باز در صدد دوستی با من باشی بنابر این از تو میخواهم

جواب نامه ام را ندهی چون نامهی تو سراسر

دروغ و تظاهر است و شاید هم

محبت است ولی من تصمیم گرفتم که برای همیشه

تو و یادگاری تلخ عشقت را فراموش کنم چون دیگر به هیچ وجه نمتوانم

خودم را راضی کنم که دوستت داشته باشم و شریک زندگی تو باشم

حالا اگر میخواهی به عشق من پی ببری نامه ام را یک در میان بخوان