هواي باران داشت نگاه غمگينم

چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم

شب جدايي با تمام محجوبي

تو را صدا مي زد سکوت سنگينم

ستاره ها گفتند که باز مي آيي

چه زودباور بود دل دهن بينم

سقوط سرخم را نديده اي آيا؟

نمي کشي دستي به بال خونينم!؟

کجاست محتاجم به سکر چشمانت

که شعر هم امشب نداد تسکينم

نمي رسد دستم به دستهايت آه

چقدر بالايي چقدر پايينم.

تو الفباي عشق مني،

تمام واژه هاي زندگي ام با تو ساخته مي شود،

تمام جملات درونم از تو سرچشمه مي گيرد،

سخن دل و ديده ام تويي،

گاهي وقتها دلم مي خواهد شيرين ترين شعر جهان را بسرايم و تقديمت كنم،

دوست دارم زيباترين داستان عالم را بنويسم و به حضورت آورم،

دوست دارم فرياد بزنم،

تجلي پندارم، نواي زمزمه هايم و آواي ناگفته هايم تو هستي،

دوستت دارم،

مي دانم كه دوستم داري.

در شبهاي تجلي و طي حركت تكامل، تنها دوست دارم در مقابلت سر به زيرافكنم و به زمزمه هايت گوش فرا دهم. فقط همين.

اي همه آنچه در من روي مي دهد،

                مرا در آغوش خود بگير و بگذار تا در تو فرود آيم.

           تو از عشق برتري و از من برتري و اين از افروختگي چهره ات نمايان است و من اين را به همه گفته ام.

با پاهاي برهنه در ميان اشك هايم قدم بزن...

تنهايم مگذار،

من به تلاطمي كه طوفان حضورت در درياي وجودم ايجاد مي كند،

محتاجم.

براي داشتن موج هاي مرتفع عشق،

براي حيات،

بايد در كنارم باشي.

مي دانم گاهي وقتها دير به دير برايت مي نويسم،

دوست دارم حرفهايم در دلم جمع شود،

آنوقت،

از ميان آنها بعضي ها را برگزينم

و برايت ... .

دوست دارم جمله ام ناتمام بماند،

باورت مي شود هيچ كلمه اي نيست تا احساس مرا در مقابل تو بيان كند.

برايه ديدن عكس ها رويه ادامه مطلب كليك كنيد

دیشب به یاد تو تنها گریستم
مستانه گریه کردم، دریا گریستم
طوفان غم چو داد گلستان دل به باد
بر حال پر پر گلها گریستم
من بودم و خیال تو در نیمه های شب
بر بخت خویش و این دل شیدا گریستم
بیخود شدم ز گریه و رفتم به اشتیاق
معراج دل نمودم و آنجا گریستم
در جستجوی او ، من آواره ابروار
بر کوه و دشت و دامن و صحرا گریستم
بر زورق دلم شب تیره به موج غم
پنهان به آه بود و پیدا گریستم
هر چند نکته سنج و سخن آورم ولیک
شب در خیال لعل شکر خواب گریستم
موسی به عشق روی تو خودش بود تا سحر
تنها ترانه گفتم و تنها گریستم

اگه عشق منی
 
آهای تویی که ازمن
باهررنگ وفریبی
میخوای دل ببری باز
ولی با هم غریبیم
اگه تو حقه بازی
منم دستتُ خوندم
یکی دیگه روتوقلبم
بجای تونشوندم
اگه عشق منی
چرابادیگرونی
میخوای بری برو
چرادل میسوزونی
ولی یه روز میایی
که خیلی دیره
یکی دیگه توقلبم
جای تورومیگیره

چشمهايم را كسي به زور مي بندد ... چشمهايم را اگرببنديد پلكهايم بي وقفه تلاش خواهند كرد ... هيچ كس كورتر از آنكه نگاه نمي كند نيست ... پروانه بايد در باد رها باشد ... قفس جاي پرزدن ندارد اين را همه مي دانند ... تعجب من بارها از اين است كه ميان اعداد گيج شده اند بعضيها ... ! دلم پروانه اي در مشت ايشان است ..من به نقطه تحمل رسيدم و اينك پرواز كردن كم كم از ياد من خواهد رفت ... زيار انديشه هايم ،‌انگيزه هايم و اميدهايم دفن مي شوند در اين قفس ... خدايا پرواز را در حافظه ام حفظ كن تا روزي كه درهاي قفس را باز كنم و مشت گره كرده ايشان مرا به فضا پرتاب كند

من ،کوير،خورشيد
 قسم خورده ايم به تنهايي خدا
و از آسماني که ماه را از ما گرفته
باران نمي خواهيم

*****
خورشيد آواره وار طلوع کرد
ديوانه وار انتظار کشيد
ومعصومانه غروب کرد
و شايد ماه نمي داند
چرا آسمان شب
مال اوست

*****
تا حالا به اين فکر کردي که چرا غروب رنگش سرخه
غروب رنگش سرخه
چون خورشيد آتيش مي گيره
وقتي ميبينه من و تو کنار هميم

******